biografie

Alice was 17 toen ze werd aangenomen op de Vrije Academie in Den Haag. Tot dat moment had ze nog uitsluitend getekend en geschilderd en nog niet eerder iets driedimensionaals gemaakt. Tijdens haar begindagen aan de academie werd zij aangetrokken door de geur van gesmolten was die uit een van de ateliers kwam. De teerachtige geur van dynamiek. Daar werd gewerkt! Binnen veranderden grote in was gedoopte lappen in een beeld met prachtige texturen die erom vroegen aangeraakt te worden. Daarna was ze daar alle dagen te vinden, tenzij er een verplicht tekenvak op het programma stond.

Toch sloeg Alice na haar tijd aan de academie een ander pad in om pas dertig jaar later weer terug te keren naar haar wortels. In de tussenliggende tijd schilderde en tekende ze wel, maar puur voor haar eigen plezier, niet om haar werk aan de buitenwereld te presenteren. Pas toen ze voor een masters degree een opleiding volgde aan de Royal College of Art in Londen herontdekte ze wat ze eigenlijk al wist: haar kracht lag bij het visueel maken van nieuwe ideeën.

Ze begon een nieuwe zoektocht naar materialen en technieken, maar kwam opnieuw uit bij beeldhouwen met was. Het is een ideale techniek vindt ze zelf, voor iemand bij wie de gedachten vaak sneller gaan dan haar handen kunnen bijhouden: ‘Met was kun je zorgvuldig zijn en tegelijkertijd jezelf de tijd gunnen om een beeld te laten ontstaan. Terwijl ik bezig ben laat ik mijn gedachten de vrije loop en kunnen mijn handen ondertussen werken, zonder dat er iets anders aanwezig is tussen mijzelf en het werk.’

Alice werk ontstaat associatief en niet vanuit overkoepelende thema’s, alhoewel vanuit het ene beeld vaak een ander voortkomt zodat vanzelf een serie tot stand komt. Teksten en alledaagse waarnemingen vormen altijd het uitgangspunt voor haar werk. Ziet ze bijvoorbeeld overeenkomsten tussen een dier en een mens, dan combineert ze die, vergroot hier en daar een detail om iets te versterken en zo vormt zich onder haar handen een beeld. Daarbij werkt ze altijd van binnen naar buiten. Zie je een mannetje met een jasje aan, dan heeft Alice eerst armpjes en beentjes geboetseerd waaroverheen dat jasje is aangetrokken. Alles is van tevoren tot in detail uitgedacht.

Haar werk bevat altijd een extra laagje dat aanzet om na te denken over wat je ziet. De nieuwsgierigheid prikkelen staat voorop, niet het repliceren van een exacte werkelijkheid of schoonheid. Alice zet de kijker graag op het verkeerde been en nodigt uit nog een tweede keer te kijken, of misschien wel een derde keer. Haar beelden zijn echter nooit karikaturaal en blijven geloofwaardig ondanks dat wanneer je goed kijkt je zult zien dan niets is wat het lijkt.

error: Content is protected !!